De twijfel slaat toe in de spreekkamer
‘Hoe kan dit nou werken?’ of ‘Hoe gaat dit mij helpen?’
Twee voorbeelden van gedachten die ik vaak bij mezelf opmerk. In het dagelijks leven, maar ook in de spreekkamer als ik tegenover iemand zit.
En ik zie het terug in de ogen van mijn cliënt: ‘Hoe gaat dit ooit werken?’ En ja, ik denk het dus soms ook…
En toch is dit wat het is. De oefeningen die ik je aanleer en meegeef zijn super klein. Echt dat je denkt; ‘Huh? Is dit alles? Je maakt een grap…wat doe ik hier?’
Vandaag bedacht ik me dat dit eigenlijk een hele logische gedachte is. Want ons brein wil niets liever dan ons probleem oplossen. En graag zo snel mogelijk als het even kan.
Dus als wij iets willen veranderen aan onszelf dan komen we automatisch met grote plannen. ‘In 2 maanden ga ik een strak lijf trainen door 4x per week een uur te sporten’. Of ‘Vanaf maandag eet ik alleen nog maar gezond en geen koolhydraten’. Of ‘Ik gooi alle ongezonde dingen het huis uit en koop alleen nog maar healthy stuff.’ Want alles wat niet groot of groots genoeg aanvoelt kan dan toch niet werken!?
En zo werkt het dus ook in de spreekkamer. Als ik jou na de eerste sessie zeg, ‘Ga alleen maar opmerken, verder niets’, dan denk jij ‘Jaaaaa…. en verder??’. Maar er is geen verder. Niet voor die eerste sessie. En ook niet later. Ja, wel andere oefeningen. Maar geen grote, meeslepende, en ingewikkelde opdrachten.
Want alleen met klein en haalbaar ga jij de eindstreep halen. Alleen met mini-stapjes en gewoon doen ga je je brein andere patronen aan kunnen leren.
Dit is waarschijnlijk compleet anders dan wat je in al je voorgaande pogingen hebt geprobeerd. Maar ik kan je zeggen, het werkt. En ja, ik schreef hierboven dat ook ik wel denk ‘Hoe gaat dit ooit werken?’. Maar het werkt. Klein en zacht, maar niet soft. En over die gedachte: ‘Hoe gaat dit ooit werken’? daar zit ik niet over in. Ik weet dat mijn brein zo werkt. En me niet altijd van de beste adviezen voorziet. Maar daarover lees je in een ander artikel meer.